Naan, 15 januari 2011
Cambodja , Siem Reap 30°

Thaaaaailand, deel 2

Sjattepoemels!

Vanuit Chiang Mai zijn we, voor de eerste keer, met de tuk-tuk naarhet busstation gegaan en hebben daar een kaartje naar Mae Hong Songekocht. Moet je je voorstellen dat dit echt geen drol kost, eenbusritje Velden-Venlo of Maastricht-Station is er niets bij.. En hierben je zo 200 km verder. Na veel proppen, pasten alle tassen in de buswant een laadruimte was er niet en behalve onze backpacks moesten ookwat dozen, groenten en koffers mee. Bij onze stoeltjes aangekomen,werd het proppen. Wij, met onze lange stelten, moesten dubbel geklaptin de stoeltjes zitten zo klein was de beenruimte. Ze zijn hier helaasniet zo bedacht op mensen van 1.80 en meer. We hebben er ons al vakerover verbaasd maar zet ons in een bus, ook al zijn we net wakker, weslapen zo. Zo hebben we de 8 uur durende reis dan ook doorgebracht, inen uit bewustzijn. Tot Pai waren al ongeveer 750 bochten en de bus hadzijn beste tijd ook wel gehad dus snel ging het niet. Daar moet ik welbij zeggen dat het ding nog reed, dus waarom zou je het dan vervangendoor een nieuwere en duurdere bus? We betrappen ons steeds vaker ophet Westers denken en hoe dubbel het allemaal is als je ziet datmensen hier misschien niet huizen hebben zoals wij maar met dit weer?En waarom heb je meer dan een bed, bank en tafel nodig?In Pai aangekomen waren we amper op de helft en om half 9 kwamen we een donker Mae Hong Son binnen sukkelen.Mae Hong Son is de hoofdstad van de provincie Mae Hong Son, gelegen inhet noorden dichtbij de Burmese grens. Een hoofdstad wil in dit gevalzeggen, een stadje de grootte van Velden en waarschijnlijk ook dataantal inwoners. We kwamen onderweg dan ook veel echte dorpjes tegen,4-5 huisjes die langs de rand van de weg waren gebouwd en waar bij hetvallen van de avond op een open vuurtje werd gekookt.In Mae Hong Son hadden we met Astra afgesproken, de zus van eenvriendin van Josine's tante Ans waar Liesbeth vorig jaar twee wekenvrijwiligerswerk heeft gedaan. Sinds 4 jaar woont zij in Mae Hong Sonwaar ze verschillende projecten managed met, voornamelijk, Burmesekinderen. De situatie in Burma is een beetje hachelijk op het moment,een junta houdt het land al een tijdje in zijn greep en aangezien deminorities niet gewenst zijn en er in Burma toch al gauw iets van 55minority groups zijn, steken vele de grens naar Thailand over, hopendop een beetje meer vrijheid. Iets wat ze hier ook niet vindenaangezien de politie voornamelijk verdient aan beboeten en arresterenvan mensen die geen paspoort, geen identiteit en dus geen rechtenhebben, de Burmezen. Astra heeft ons erg geholpen in Mae Hong Son enwe hebben ook goeie gesprekken gehad over de verschillen tussen hieren Nederland/het Westen, een avond zelfs onder het genot vanaardappelpuree, bloemkool met een sausje en gehaktballen. We haddendus net zo goed thuis kunnen blijven! Op aanraden van Astra hebben wetwee scooters gehuurd en zijn naar Rak Thai gecrosst, een Chineesdorpje boven op een van de vele bergen. Erg anders ineens en ook mooiomdat het dorpje om een meer is gebouwd. Op de heenweg ook gestopt bijde Fish Cave, een gat in de grond waar zich dan allemaal vissenverzamelen, beetje suf maar het park er om heen was erg mooi. Op deterugweg zijn we naar een Mud Spa geweest waar we ons getrakteerdhebben op een moddermasker. Ik was tegen die tijd ook knats verbrand,aangezien het toch koud zou zijn, zoals iedereen bleef zeggen. "Ach,dan hoef ik me niet in te smeren, heb toch een vestje aan?", probleemwas dat het wel degelijk lekker weer was waardoor ik dus met eenknalrode nek en lekker kek neusje in Mae Hong Son aankwam. Daar zijnwe een van de bergen om Mae Hong Son op gescooterd om de tempels maarvooral de zonsondergang te bewonderen. Onder het genot van eensmoothie hebben we hier op een schattig veranda'tje zitten wachten tothet magische moment, en het was het wachten zeker waard. De volgendedag zijn we de andere kant opgereden naar een Elephant Camp waar jewel op de olifanten kon rijden maar waar ze niet allemaal kunstjes entrucjes moesten doen, iets waar zowel Josine en ik op tegen waren. Eentochtje door de jungle later waren we om, wat een geweldige logge,luie beesten. Op zoek naar de Karen (die vrouwen met allemaal dieringen om hun nek) waren we te ver, konden we de weg niet vinden enuiteindelijk hebben we het op gegeven. 's Avonds de scooters teruggebracht en onder het genot van een kwaakconcert (schijnbaar maaktenze in Japan een heel ander geluid, aldus Japanse) vertrokken we devolgende morgen naar Pai.
Pai hadden we vanuit het busraampje mogen bewonderen en na een helsebusrit (voor mij, last van mijn rug door al dat gescheur op diescooter en wederom een bus waar we ons in moesten opvouwen) kwamen wein Pai aan waar we ook besloten om een rustdagje in te plannen inplaats van als een malle door te razen. Op de avondmarkt hebben we onsdie avond de ogen uitgekeken en genoten van de gezelligheid, na 1.5biertje waren zowel Josine als ik vrij blij met alles en iedereen duszijn we al schuifelend naar bed gegaan (na natuurlijk een pannekoekmet banaan). Volgens onze rafting gids was Pai 20 jaar geleden een gatmet 3 hutjes en sinds 7 jaar zijn alle grote banken van Thailandgerepresenteerd, zo snel kan het dus gaan. Toch hangt er een heerlijkhippie-sfeertje en zijn er allemaal kleine winkeltjes met hand-madespulletjes. De volgende dag hebben we al lezend en fruitshakesdrinkend doorgebracht en de geplande rafting trip gepland en ookbetaald, en dan blijft 2500 Baht/62 E veel geld.Maar ook meer dan waard!
's Morgens vroeg werden we opgehaald en naeen safety briefing wat meer koffie leuten en koekjes eten was,vertrok de auto richting start. Josine en ik hadden de eer om in detruck te zitten, de rest mocht achterin. Wat hebben we medelijden metze gehad aangezien ze zich hier met 50-60 km/u tegen de berg aangooien, in de 3 en dan niet zachtjes in de bochten en voorzichtigaangezien er mensen achterin de laadbak zitten, neeee! En we haddenABBA.. Wat natuurlijk het allerruigste was!Aangekomen bij de start van onze tocht werden we met Mike, onze gids,en Ben en Astrel, een Israëlisch stelletje in een boot gegooid. Mikebleek heel goed Engels te spreken voor een Thai, wat hier verbazendgenoeg amper voorkomt, en hij heeft ons veel kunnen vertellen over Thailand, de natuur en alle vragen waar wij nieuwsgierige aagjes naarbenieuwd waren. Lunch werd geserveerd als een pakketje rijst in eenbananenblad en op een rustige rivier raftten we op ons gemak door. Doordat we in het droge seizoen zitten hier, was er weliswaar stromingmaar niet zoveel als gehoopt. Toch vond ik alle actie erg leuk en alsik de kans krijg, doe ik het zo nog een keer. Ook de natuur wasgeweldig. Af en toe een koe en een visser die zijn netten kwam checkenmaar verder was er niets behalve het water en soms wat gefluit van eenvogel. Toch raar dat je dan pas realiseert dat het eigenlijk amperooit zo stil en rustig is.Rond 4u kwamen we aan op het kamp waar we zouden overnachten. Weerheerlijk gegeten en vooral veel gekletst met de Israëli en een Fransstelletje waar ik me voornamelijk mee bezig heb gehouden. Ze sprakenvrij weinig Engels en ik heb die avond vooral als vertaalservicegediend. Erg leuk, vooral omdat ik niet het idee had dat mijn Fransécht beter was geworden in Besançon en nu ging het ineens zo goed. Ook leuk omdat het echt een aardig koppel was en onder het genot van watbiertjes en een kampvuur hebben we flink wat afgepraat. Verder hebbenwe genoten van een strakke, heldere sterrenhemel (zo mooi om de hemel zo helder en stralend te zien met al z'n sterren) en een ietwatirritante Israëliër, doken we rond half 10 moe en voldaan ons bed in;een open hutje met een matje, een slaapzak en een klamboe. En heerlijk geslapen dat we hebben, gek hè!Na een stevig ontbijt doken we weer de boot in en al kletsend enroeiend gingen we verder tot we op een riviersplitsing een hutje tegenkwamen. De ranger woonde hier, een oude man in een hutje van eenvertrek waar een matje, een radio en een kat in zaten en verder niets.Toch mooi dat zoveel mensen van zo'n leven dromen, voor hun oude dagen dat deze man die droom doodleuk leefde en dat waarschijnlijk nogniet eens door heeft. Het was vrij bewoilkt die dag en ach, raften inde jungle in de stromende regen moet je ook meegemaakt hebben, hè? Ophet eindpunt kropen we in warme kleren de jeep weer in die ons terugzou brengen naar Pai. Aangezien we 60 km geraft hadden, moesten weover de bergen weer terug waar het weer nog erger was dan beneden.Door de dikke mist en verregende rijstvelden kwamen we om half 9 weerin Pai aan waar we na lang zoeken een Guest House vonden en ons toensnel op een lekkere maaltijd trakteerden. Met de regen tikkend op hetdak vielen we al snel in slaap..

En zo kochten we gisteren tickets naar Chiang Mai, de local bus wasniet meer beschikbaar maar een van was toch sneller dus ach, waaromniet. Nou, nooit meer! Dan liever hutjemutje knieën in je nek.. Datding ging snel en je kon met geen mogelijkheid op de weg kijken, erwaren geen gordels en je klotste maar op en neer waardoor Josine en ikal snel allebei groen zagen. Een beetje wiebelig en vooral met eenzwakke maag kwamen we in Chiang Mai aan waar we tickets voor eennachtbus naar Bangkok kochten en de rest van de middag in de buurt vande bus terminal hebben doorgebracht met een boekje en wat drinken.Hoewel we er niet veel van verwacht hadden, bleek de sleeperbus ergmee te vallen en hebben we toch nog wat dankbare uurtjes slaap meekunnen pakken voor we vanmorgen om 6u in Bangkok aankwamen en daardirect door konden in de bus naar bendenaamkwijt/aan deCambodjaanse(?) grens. Een visum was snel geregeld en de portemonneewas weer een beetje lichter, na tientallen stempels, een aantalcontroles en een bus naar de taxi-terminal waren we in Cambodja. Wateen veschil, ik was er wel stil van. Wat een puinhoop en rotzooi, tochheel anders dan Thailand. Vuile kinderen die op straat rond scharrelenen veel straathonden. En dan kom je aan op de taxi-terminal, die danop toeristen is gericht, en een pracht en praal en mooie restaurantjesbinnen met alle soorten eten terwijl nog geen 20 meter van dieterminal de hutjes van ellende bijna in elkaar zakken. Waarom denkenze dat wij dit verdienen of hier behoefte aan hebben? Dat ze het geldin andere zaken steken.. In de taxi zaten we met een Filippijns stel,newly weds op huwelijksreis, en hebben we heel gezellig gepraat overNederland, de Filipijnen, Europa, Azië en alle cultuurverschillen.Onderweg werd er gestopt omdat de auto 'schoon moest worden gemaakt'ergo smeer de toeristen wat te drinken aan dan krijg ik vast iets vancommissie. Wel kwamen we daar een gepensioneerd Nederlands stel tegendie op de fiets (!) door Thailand, Cambodja en Vietnam trok, je moeter ook maar aan beginnen. In Siem Reap aangekomen, werden we via detaxi in een tuk-tuk gezet en hadden we al snel een Guest Housegevonden. Net door de stad gewandeld en een indruk kan ik nog nietgeven. Enerzijds is het heel krakkemikkig maar je ziet ook dat hettoerisme hier aantrekt en daarom worden en wanstaltelijk grote hotelsgebouwd wat dan weer erg afsteekt tegen de scooter-shop die ernaastligt, zwart van de smeer en uitlaten. Morgen gaan we, waarschijnlijkop de fiets, naar Anghkor Wat en daarna terug naar Thailand naar deeilanden..

En bij die woorden laat ik het want ik heb honger en volgens mijJosine ook dus hasta la pasta, tot de volgende Villa!
X

Wil je Nanet in Cambodja bellen? Bel dan goedkoop via HalloBuitenland.nl